مادر به اندازه ی کافی خوب

دونالد وینی کات روانکاوی فقید بریتانیایی که عمده فعالیت حرفه ای اش را به روانکاوی کودک اختصاص داد، اصطلاح جالبی دارد تحت عنوان مادر به اندازه ی کافی خوب. این اصطلاح درباره ی یکی از کارکرد های مادرانه است. معنای این اصطلاح عبارت است از تامین نیاز های کودک به اندازه ای که او زندگی را خوب شروع کند. فروید از اهمیت رابطه ی کودک با دیگری های مهم زندگی در شکل گیری شخصیت غافل نبود اما وینیکات در این رابطه پا فراتر از فروید گذاشت و تمرکزش را بر این رابطه مخصوصا رابطه ی کودک با مادرش گذاشت. مادر به اندازه ی کافی خوب آنچه کودک در دوره تحولی خود نیاز دارد را به اندازه کافی فراهم می کند. مادر متناسب با نیاز های متغیر کودکش، خود را دگرگون و سازگار می کند تا کم کم از میزان وابستگی کودک کم شود. نمو سالم کودک با افزایش استقلال و کاهش وابستگی او همراه است. در واقع هر چقدر کودک مستقل تر شود توقعاتش از مادر کاهش پیدا می کند. مادر به اندازه ی کافی خوب مادر بدی نیست. مادر کاملی هم نیست. مادری است که به اندازه ی کافی برای کودکش وجود دارد تا کودک هم ارضا شود و هم ناکامی هایی را بچشد تا کم کم ارتباطش با واقعیت و جهان خارج بدست اورد. اینگونه است در روان کودک من و غیر من شکل می گیرد. درآسیب شناسی روانی کودک به خصوص با دیدگاه وینیکاتی مادری که صرفا کامبخش باشد و اصطلاحا کامل باشد می تواند  با مداخلات بیش از حدش به اندازه ی مادری که صرفا ناکام کننده است، برای کودکش،  آسیب زا باشد. مادر به اندازه کافی خوب اجازه می دهد کودکش از حالت آمیختگی با مادر به سمت استقلال پیش برود. قطعا هرچقدر مادر خودش را بیشتر بشناسد و سلامت روان بیشتری داشته باشد می تواند وظیفه ی مهم مادرانگی بهتر انجام دهد.